Historie

Het Marnix staat op precies dezelfde plek als het oude Marnixbad. Het heet geen Marnixbad meer, want sinds de nieuwbouw van 2006 is het veel meer geworden dan een zwembad. Toch was er vroeger ook van alles te toen in het zwembad, dat oude Jordanezen nog altijd liefkozend ‘de oude dame' noemen. Het bad werd in 1955 feestelijk geopend door koningin Juliana en gold toen als het modernste zwembad van Europa. De opening trok zelfs buitenlandse journalisten aan die de functionele architectuur van op elkaar gestapelde baden kwamen beschrijven.

Badhuis

Maar er was meer dan de twee zwembaden wat het Marnixbad al die jaren tot een belangrijke ontmoetingsplek maakte. Beneden in de kelder zat een mangelerij, waar buurtbewoners de was konden doen, en in het badhuis op de eerste verdieping kwam heel de Jordaan eens in de week douchen en badderen. Het badhuis bleef open tot ver in de jaren tachtig, toen kreeg je hier voor twee gulden nog een douchekaartje met handdoek en shampoo.

Badmeesters

In het Marnix zijn drie badmeesters die hier jarenlang de kinderen uit de buurt leerde zwemmen. Badmeester Sybrand kwam hier als kind, toen hij op de Da Costakade woonde, al douchen. "Er stond vaak een lange rij", vertelt Sybrand, "dus dan gingen we hierachter rolschaatsen op het pleintje tot we aan de beurt waren." In 1979 begon Sybrand hier als jonge badmeester, met een nieuwe, vooruitstrevende aanpak. "In die tijd liepen badmeesters van de oude garde hier nog rond in een lange witte broek met zo'n ijzeren haak. Ik was degene die de haak aan de kant legde en gewoon in het water sprong."

Passie

Badmeesters Henk en André kwamen iets later, maar lopen ook al twintig jaar mee. Het driemanschap heeft hier veel gezien en meegemaakt. Zoals de oudste dame die ooit afzwom van 93 jaar, of een mevrouw die zo bang was voor water dat ze ervan overtuigd was dat het zwart was. Maar ook de eerste zwemslagen van olympisch kampioen waterpolo Jasmine Smit. "Inmiddels geef ik haar dochter weer les", vertelt Henk. "Wij zien hele families voorbijkomen in het bad. Als ik door de Westerstraat loop, herkennen de mensen me nog van de zwemles uit hun jeugd." Toen het bad drie jaar dicht ging om gesloopt en herbouwd te worden, dacht geen van hen dat ze weer terug zouden keren, het leek voorgoed voorbij. Maar toch zijn ze er alle drie weer, ze hebben nou eenmaal passie voor hun vak. "Ik had nooit gedacht dat dit beroep zo leuk zou zijn", verklaart André.